Archeologische Monumentenzorg

In 1992 ondertekenden twintig Europese staten aangesloten bij de Raad van Europa het “Europees Verdrag inzake de bescherming van het archeologisch erfgoed” , doorgaans het “Verdrag van Malta” genoemd. Aanleiding voor dit verdrag was de toenemende bedreiging en vernietiging van archeologisch erfgoed door ruimtelijke ontwikkelingen. Met de ondertekening van dit verdrag hebben de landen, waaronder Nederland, afspraken gemaakt over zorgvuldige omgang met archeologisch erfgoed.

Uitgangspunten van het van het Verdrag van Malta zijn:

• behoud van waardevolle resten in situ;
• archeologische waarden moeten worden meegewogen bij de besluitvorming over ruimtelijke ingrepen en dienen waar mogelijk te worden behouden;
• initiatiefnemers zijn verantwoordelijk voor het vroegtijdig laten uitvoeren van noodzakelijk archeologisch onderzoek en de financiering daarvan (het zogenaamde veroorzakerprincipe).

Het Verdrag van Malta is in 2007 doorvertaald in wetgeving middels de Wet op de archeologische monumentenzorg (Wamz). Met de inwerkingtreding van de Wamz zijn de Monumentenwet 1988, de Ontgrondingenwet, de Wet Milieubeheer en de Woningwet gewijzigd. De nieuwe wetgeving verplicht de Nederlandse gemeenten om archeologische waarden in hun ruimtelijke plannen te betrekken en waardevolle resten te beschermen.